کتاب کتاب کوچک گفتوگو نوشتهٔ مرسده صادقی وفاطمه صدرعاملی است که انتشارات امام موسی صدر آن را منتشر کرده است.
این کتاب با نثری روان و ساده به معرفی انواع گفتوگو و مهارتهای لازم برای گفتوگوهای سازنده و مؤثر میپردازد و در بازآفرینی مهارتهای فراموششدهی گفتوگو به ما کمک می کند.
درباره کتاب کوچک گفتوگو
این کتاب حاصل تلاش و همفکری گروهی از راهنمایان کانون گفتوگو و علاقهمندان گفتوگو در حوزهٔ مهارت های اجتماعی و آموزش است که به همت و زیر نظر سرکار خانم فاطمه صدر عاملی، مترجم و محقق و از اعضای هیات مؤسس کانون گفتوگو شکل گرفت. کانون گفتوگو با الهام از اندیشه و روش امام موسی صدر تشکیل شده و هدف اصلی آن توسعهٔ فرهنگ گفتوگو از طریق برگزاری کارگاههای مختلف گفتوگو و نیز پرورش راهنمایان آن است. در این کارگاهها یک یا دو راهنما برای فعالیتهای جمعی و تمرینها برنامهریزی میکنند و شرکتکنندگان را در طول دوره همراهی میکنند. کارگاههای گفتوگو بر مشاهده و کشف نهاده شده است و فضای آن بهگونهای شکل میگیرد که هر یک از شرکتکنندگان فرصت پیدا میکنند که ذهن و اندیشهٔ خود را در آینهٔ گفتوگو با دیگران پیدا کنند. درواقع تمرینها و فعالیتها بهانهای برای ایجاد فضای تعامل و تفاهم در جمع است. این کتاب کوشیده تا بهاختصار، به معرفی انواع گفتوگو و مهارتهای لازم برای انجام مؤثر آن بپردازد.
خواندن کتاب کتاب کوچک گفت و گو را به چه کسانی پیشنهاد میکنیم
علاقهمندان به افزایش مهارتهای اجتماعی و ارتباطی از خواندن این کتاب سود خواهند برد.
بخشی از کتاب کتاب کوچک گفت و گو
«گفتوگو چیست؟
گفتوگو در نگاه اول امری بدیهی به نظر میرسد که همیشه در زندگی اجتماعی خود از آن بهره میبریم. مثل نفس کشیدن است؛ از لوازم حیات بشر. ما نفس میکشیم بدون آنکه از سازوکار آن اطلاعی داشته باشیم و بدون توجه خاصی نسبت به آن اما همین که نفس کشیدنمان دشوار شود و دچار خفقان شویم متوجه نقش ریه و سازوکار تنفس و هوای مورد نیاز برای ادامهٔ حیات میشویم. در صحبت با دیگران هم حواسمان به آنچه در این همصحبتی و ارتباط ایجاد میشود یا نمیشود نیست. در جریان گفتوگو تنها اطلاعات ردوبدل نمیشود بلکه اتفاقی فراتر از آن رخ میدهد. آدمها با اندیشه و ذهن یکدیگر آشنا میشوند و از این رهگذر جریانی نامحسوس ارتباطی جدید را شکل میدهد و غیر از دیدن دیگری خودمان را هم دوباره و دوباره نگاه میکنیم.
در آینهٔ گفتوگو با دیگران میتوان ذهن و اندیشهٔ خود را مشاهده کرد.
گفتوگو گاه با درون خود است و بسیاری اوقات نیز با بیرون از خود با دیگران. راه دسترسی به درون و گفتوگوی واقعی با خود از رهگذر گفتوگوی بیرونی میسر میشود در کنجی نشستن و با خود حرف زدن و در صدد فهم درون برآمدن بهسختی راه به پیش میبرد. مهارتهای گفتوگو در ارتباطات انسانی آدمی با خودش با طبیعت و با خداوند به کار میآیند و از قدیم بشر از آن بهره برده است و اکنون که تفاهم بین انسانها کم شده و فرصتهای از دل سخن گفتن نایاب، بازآفرینی مهارتهای گفتوگو نیازی اساسی را به ما مینمایاند.»