دورهمی راهنماهای کانون گفتوگو در بهمن ماه
در روزهای اخیر، مدتی سکوت کردیم، نه چون حرفی نداشتیم، نه از سر بیسخنی، بلکه از آنرو که برخی تجربهها و دردها، پیش از هر توضیح و تحلیلی، نیازمند شنیدهشدناند.
روز شش بهمن جمعی از راهنماهای کانون گفتوگو گرد هم آمدیم تا درباره حالوهوای این روزها گفتوگو کنیم؛ نشستی با محوریت گفتن، شنیدن و شنیدهشدن در فضایی آرام و محترمانه. هدف این گردهمایی، ایجاد امکان بیان تجربهها و احساسات، تقویت همدلی و یادآوری ضرورت مراقبت از پیوندهای انسانی در روزهایی بود که همچنان در جریاناند.
در این نشست، تلاش شد گفتوگو به معنای دقیق آن محقق شود: شنیدنِ فعال، مکث پیش از پاسخ، احترام به تفاوت روایتها و توجه به تجربه زیسته افراد. این دورهمی بار دیگر نشان داد که گفتوگو، پیش از هر چیز، شیوهای برای انسانیتر زیستن و حفظ مسئولیتپذیری جمعی است.
ما همچنان در این مسیر حضور داریم؛ آرام و متعهد، با احترام به آنچه گذشته و آنچه هنوز ادامه دارد. در کنار یکدیگر گفتیم، شنیدیم و شنیده شدیم؛ و بر این باوریم که راهِ پیش رو، راهِ ادامه دادن است—با امید و با همراهی مخاطبان و همراهان این مسیر.